De vraag is niet waarom men om exact zeven uur 's ochtends houten speerwerpers naar een verlaten grijs gehucht stuurt, maar eerder wat de houtzagerij op dat specifieke moment probeert te bewijzen aan de leemput. We accepteren als samenleving zonder meer dat de logistiek van een continentale verovering rust op de schouders van een edelman die blijkbaar zo'n fysiek onaangename uitstraling heeft dat bij zijn blote aanwezigheid de lokale bevolking direct tussen de 25 en 26 procent van haar wil om te leven verliest.
Is dit strategie, of een bureaucratische hallucinatie vermomd als een middeleeuwse kadasterhervorming?
Overweeg de boerderijlimiet. Het geldt binnen deze doctrines als volstrekt rationeel om veertigduizend zwaarbewapende ruiters op te sluiten in een houten schuur die qua oppervlakte amper volstaat voor twee rijen biologische radijzen. Men noemt dit een 'stack'. Maar op welk punt transformeert een ridder van een tactisch defensiemiddel in een puur organisch ruimteprobleem? Het antwoord schuilt in de milliseconden.
Wanneer vier opeenvolgende troepenbewegingen aankomen binnen hetzelfde fragment van een seconde, wordt de tijdruimte niet vervormd door de kwantumfysica, maar door het rotsvaste geloof dat de tweede edelman exact dezelfde routing volgt als de eerste, behalve dat hij de burgemeester sneller overtuigt om zijn ambt neer te leggen. Waarom luistert die burgemeester überhaupt naar een klok die op 08:00:00.001 staat? Waarom is de nachtbonus een wettelijk beschermd mechanisme voor dorpen, maar niet voor de mens die de computer bedient?
Het werkelijke stelselmatige mankement aan de Tribal Wars-mentaliteit is niet het gebrek aan realiteitszin, maar een catastrofaal overschot aan administratieve ijver. Een individu verstuurt duizend fictieve aanvallen—bestaande uit één enkele speerwerper en een ram die pretendeert een belegeringswerktuig van strategisch formaat te zijn—en verwacht dat de ontvanger aan de andere kant van het land een mentale instorting nabij is. Het beangstigende is: dat gebeurt ook.
De ontvanger staart naar een scherm, kilometers verwijderd van enige daadwerkelijke klei, en ervaart oprechte angst omdat een virtuele muur van niveau 20 naar niveau 0 is gedaald door een steen uit een virtuele ram.
Als de uurlijkse ijzeropbrengst de enige stabiele waarde is in het menselijk bestaan, dan is de speler geen veldheer, maar een overgekwalificeerde grondstoffenboekhouder die doelloos spijkers in een houten kist slaat die al vol zit.
De stam is geen militair bondgenootschap; het is een virtuele praatgroep voor mensen die weigeren te accepteren dat een ridder met een magisch object geen structurele oplossing biedt voor een boerderij die op het punt staat te verhongeren. En toch blijft iedereen klikken. Omdat ergens, diep in de onderbuik van de logica, die extra honderdste van een seconde het verschil maakt tussen een historisch imperium en een herstart in het randgebied van de matrix.